walking down there....
Af hverju þekki ég ekkert hárgreiðslufólk! Ég veit ég þekki hárgreiðslufólk það flytur bara alltaf í einhverja allt aðra landshluta. Loksins þegar ég er búin að finna einhvern sem ég er ánægð með þá ákveður hann að flytja. Þetta er svo mikið mál fyrir mig að það veldur miklum kvíða hjá mér. Nú er sá tími komin ég þarf að fara í klippingu. Hárið mitt er ógeðslegt án þess að gefa mér neinn fyrirvara. Ég hef verið að fara á Jóa og félaga en er ekki nógu ánægð þar því þau þora ekki neinu og hlusta ekki aðmennilega á mig. Það er bara sagt ok gerum þetta og þetta er náttúrlega mér að kenna því ég segi bara ok, en var í raun ekki búin að segja það sem ég ætlaði að segja. Ég er loksins farin að vita hvað ég vil sem tók laaaangan tíma en nú finn ég ekki rétta stofu. Já það er erfitt að vera ég!
Við stelpurnar vorum að tala um að allar viljum við vera bókmenntaðar og enginn iðnlærður. Það er ekki út af snobbi held ég því áhuginn á því var bara ekki til staðar. Samt vildi Brynja alltaf læra hárgreiðslu en hún vildi ekki vinna við það. Bara skemmtilegt að kunna það sagði hún. Svo fer áhugi Hönnu Rósu á snyrtifræði ekki fram hjá neinum. En sama með hana hún vill ekki vinna við það. Kannski erum við allar snobbaðar. Jú reyndar höfum við alltaf vitað það að við séum með menntasnobb, viljum helst allar eiga háskólamenntaða karlmenn. Ég segi fyrir sjálfa mig að þegar ég var 18 ára og hitti Jakob þá fannst mér mjög gott og merkilegt að hann væri búin með stúdent og væri á leiðinni í Háskóla. Hann var catch fyrir mér. Svo hafa aðrir þurft að bíta það oní sig að eiga ekki háskólamenntaða karlmenn og ekki hafa þeir það verra. En háskólamenntun var aldrei í þessu snobbi okkar heldur bara einhver menntun og metnaður, þess vegna bara metnaður í að standa sig vel í starfi. En allt er maður tilbúin til að bíta í sig því ég var einu sinni með strák í tvo mánuði næstum þrjá og hann var atvinnulaus. Og ég hætti ekki með honum af því að hann var atvinnulaus heldur af því hann var leiðinlegur!
En pointið var að við þurfum að kynnast meira af iðnmenntuðu fólki sem getur gert okkur greiða og hjálpað okkur. Við þurfum að fara hanga í kringum iðnskólann.. Já ég er ekki sjálfselskJ hehe
En annars get ég ekki beðið eftir að fara vestur og er komin þangað í huganum. Farin að ímynda mér samtöl og drykki og hvern ég mun hitta og svo hvað það verður ofsalega gaman!Lítur samt út fyrir að ég muni keyra ein.... ég hef bara hátt í útvarpinu og tala við sjálfa mig. Og læsi bílnum því ég er ótrúlega myrkfælin og ímyndunvarveik. Allar þessar draugasögur þegar ég var lítil um menn sem ganga aftur á heiðunum var bara of mikið fyrir minn veika haus!
Ótrlúlega er leiðinlegt í sjónvarpinu, þriðjudagar eru verstu sjónvarpsdagarnir! Hefur alltaf verið þannig. Einu sinni voru þriðjudagar bestu sjónvarpsdagarnir mínir, man nú ekki alveg út af hverju. Ég kom alltaf seint heim úr skólanum þann dag og lá síðan og horfði á sjónvarpið. Jakob var alltaf í körfubolta eða einhverjum fjandanum þá daga og þetta voru svona Lilju dagar. Algjört æði! Einu sinni voru líka miðvikudagar uppáhaldsdagurinn minn því það voru einu dagarnir sem ég átti frí. Þeim var líka eytt fyrir framan sjónvarpið. Vá sjónvarpið er stór hluti af lífi mínu. Ástæðan fyrir því að ég er alltaf að væla um dagskránna er af því ég hef séð alla þættina með hjálp tölvunnar.
Og það er ofsalegur tvískinnungur í því hjá mér. Ég þykist vera réttsýn en finnst samt allt í lagi að hlaða niður efni af netinu. Ég hugsa bara að enginn skaðast. Nema náttúrlega tónlistamennirnir sem missa kaupendur og sama má segja um kvikmyndaframleiðendur! En samt er svolítið til í því að maður eigi að fá það mesta úr lífinu meðan enginn skaðast. Og ekki alltaf play it safe. En þetta sagði maður sem svo kom í ljós að hann var vondi kallinn. Hann plataði mig algjörlega! (bæ þe wei ég sá þetta í sjónvarpsþætti).
